KALDIĞIMIZ YERDEN

             Biliyorum hiç kimsenin zaten büyük beklentileri yoktu site kepenklerini ilk açtığında, itiraf edeyim benim de. Ancak bu kadar da boşlamak değildi amacım.  Son yazdığım “Laf Aramızda” Cumartesi-Pazar’da mıydı , yoksa Pazartesi-Cuma’da mı ; ya da gerçekten son okuduğum kitap “Anayurt Oteli” mi  onu bile hatırlamıyorum. Allah’tan yazılara tarih koymamışım, ne kadar zaman geçtiği son yazıdan bu yana belli bile değil.

            Aradan geçen bunca zamanda yazmayışım sadece tembellikten değil aslında. ( Kendime haksızlık etmeyeyim – ah bu ben ! ) Nedenlerimi kısaca özetleyince belki siz de hak verirsiniz.

            Çalışma saatlerini çok dert eden biri değilim aslında ama doğrusu Cumartesi çalışmanın (çalışmamanın ) ne demek olduğunu unutmuşum. Bu unutkanlıkla ilk başlarda çok dert etmedim yeni işimde cumartesi  günleri çalışıyor olmayı.  Buna bir de yeni bir şehir ( ismi Eskişehir de olsa ) , yeni sorumluluklar ve biraz da sıkıntılı bir iş ortamı eklenince ne “Laf Aramızda” kaldı , ne de “Okuduklarım”.  Sadece “Haftanın Şiiri” devam etti her Pazar akşamı yayınlanmaya. Şiir aramak , seçmek  , yayınlamak  iyi geldi ruhuma. ( Haftanın Şiiri’nin birkaç haftalık boşluğu oldu arada ama kısa bir bunalım dönemiydi çabuk geçti.)

            Cumartesi günleri çalışırken – yarım gün de olsa – bir şeyler yayınlamak zaten sitenin kuruluş felsefesine de uymazdı : malum Pazartesi-Cuma işten bahsedecektik, Cumartesi-Pazar hayata dair şeylerden.

            Sanırım bu kadar mazeret yeter, siz de hak vermişsinizdir artık bu uzun araya. Bu yazı, bu kırık dökük cümleler yeni bir başlangıç denemesi.  İlk açılışta olduğu gibi parti falan yok bu kez, daha sessiz sedasız, daha mahcup. Bir kez daha deneme çabası …

             Anlamışsınızdır,  artık Cumartesi günleri çalışmıyorum - bu cumartesi bir iş seyahatim var ama bu aynı şey değil.   Ne zaman cesaret edip paylaşırım bilmiyorum ama bu aralar okuduğum kitaplar da var hararetle önereceğim,  Mardin’de, Tayland’da çekilmiş görmenizi istediğim 3-5 kare de olsa fotoğraf da.  İşle ilgili olanları ise bir düzen içinde toplamak zamanı geldi de geçiyor bile.

            Benim için “hayata dönüş” ise bu, buna tek başıma cesaret etmediğimi de söylemeliyim son olarak. Bu boşlukta aldığım birkaç destekleyici mesaj – hak etmesem de – büyük bir motivasyon oldu. Bakalım bu kez daha disiplinli – keyfini de kaçırmadan - , daha üretken olabilecek miyim ? Bakalım bu kubbede birkaç hoş seda bırakabilecek miyim , avaz avaz bağırmadan?

                                                        SİZCE

 
<< Başlat < Önceki 1 2 3 4 5 6 7 Sonraki > Son >>

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL